خودت بگو از کجا شروع کنم؟

از «جنوب» که نخلستانهایش مثل دلم داغند یا از «شمال» که شالیهایش مثل شال تو سبز.

از «شرق» که صبح را در خاکهای تشنه‌اش انتظار می‌کشد و یا از «غرب» که هنوز غروب را در سرسختی کوه‌هایش باور نکرده است.

بگذار از سمت خودم سفر کنم. هرچند فرقی نمی‌کند. همه‌ی دشتها مثل «تنگستان» برایت دلتنگی می‌کنند.

«بندر عباس» گفته فامیلش را عوض کنند. همه‌ی آرزویش این است که بندر تو باشد.

«زاهدان» از وقتی قصه‌ی زیبایی‌ات را از عارفان شنید، لب مرزهای عاشقی نشسته و نی‌ می‌زند.

«اهواز» دنبال پسری دیگر از «مهزیار» می‌گردد که حاجی عرفاتت شود و شاعر مشعرت.

بی تو «خرمشهر» ... چه خرمی؟ «آبادان» ... چه آبادی؟ ... چه خرمی، ... کدام آبادی؟

فرهادهای «کرمانشاه» این روزها بر سینه‌ی «بیستون»، شیرینی عشق خسرویی را تیشه می‌زنند که در راه است.

چقدر هوای نسیمِ تو را کرده‌اند، بادگیرهای «یزد».

و منتظر است «کرمان» که بیایی و دلش را فرش کند زیر قدمهایت.

«شیراز» هنوز «داد از غم تنهایی...» می‌کشد و در حسرت خالت «سمرقند و بخارا» روی دستش مانده.

آنقدر اشک ریخته‌اند نرگس‌زارهای «کازرون» که «دریاچه پریشان» دلش شور می‌زند و نی‌ها از گوشه‌ی دلتنگیش سر می‌روند.

عمری است بی تو، از خجالتِ اسمش، این «زاینده رود» سر به مرداب می‌گذارد.

چقدر میانشان دوید و فرجی نشد؛ برای «اصفهان» شاید «چهل ستون» کم بود.

اهل «کاشان» هم که روزگارشان بد نبود، بی تو نه روزگار خوشی دارند و نه سر سوزن ذوقی.

بگو این لاله‌های واژگون کی سرشان را بالا بگیرند و بی هیچ شرمی عشق را در دامن «دنا» فریاد کنند؟

به خاطر نگاه تو «جمکران» آنقدر به خودش رسیده، که «قم» از ترس چشم زخم، حق دارد یک «دریاچه نمک» با خودش بردارد.

«تهران» هوای تازه‌ات را انگار از یاد برده است. اینجا دیگر آسمان اول هم به زور پیداست، از سرِ ظهر عابرانِ ولی عصر تنها منتظر شبند که پایان بدهد به یک روز خسته‌ی دیگر.

«تبریز» در تب دیدنت می‌سوزد و سرما را این روزها با استخوانهایش نه،... با قلبش حس می‌کند.

«رشت» پر است از «میرزا کوچک» که در سکوت جنگل می‌گریند و «نهضتِ» اشکشان سرایت می‌کند به چشمه‌های «ساری».

«مشهد» شاهد است که چند بار آمدی و نماندی. وقتی به حرم می‌رسی، آسمانِ صحنها را دو خورشید روشن‌ می‌کند. کبوترها می‌نشنیند به تماشا، تا بالهایشان نسوزد. وقتی می‌روی بال کبوترها نسوخته، اما دل پروانه‌ها چرا.

با اینکه رفته‌ای چقدر هستی! درست میان این دانه‌ها که می‌بارند و کنار این سنگها که روی سنگ بند می‌شوند و روی تبسمهایی که گاهی رنگی به لبها‌ می‌دهند. جای خالیت پر  از عطش است و دوریت پر از دوستی.

اما اگر خواستی برگردی، پیراهن اضافی بردار. این درو و بر،  هنوز «برادران غیور»‌ت پرسه می‌زنند.

يا رب زغمش تا چند خونم به جگر آيد

بنشسته سر راهش شايد  زسفر آيد

تا چند بنالم زار شب تا به سحر از هجر

كوكب شمرم هر شب شايد كه سحر آيد

هر دم كه رخش بينم خواهم دگرش ديدن

بازش نگرم شايد يكبار دگر آيد

از ديده نهان اما اندر دل من جايش

او را طلبم هر شب شايد كه زدر آيد

با كس نتوانم گفت من راز درون خود

كز درد غم هجرش دل را به چه به سر آيد

ميسوزم و ميسازم از درد فراق اما 

تير غم او بر دل افزون ز شمر آيد

حيران به فغان تا چند از ديده  گهر ريزد

با ياد لقاي شاه اشكش ز بصر آيد

 از مرحوم علامه مير جهاني

...(.طلوع خورشید عشق..در شکوه انتظار )...مهدی موعود زهرا س...بر عاشقان
ومنتظران حضرتش فرخنده.....
.........................
ای شکوفا تر زگـــلها...وسعت سبز بهــــاری

روشنی بخش دل ما...باهمه چشـم انتظاری

کی شکوفا میشوی تو....در بهـــــــار آرزوهــا

تا دلم پروانــــه گردد....در هــوای بیـــــــقراری

سوختیم از داغ هجران...هُرمی از اتش بدلهـا

در کویر سیــنه هامان....ای زلال رود جـــــاری

ای طبیب آشــنای....پهلوی مجـــروح زهــــــرا

در جهان مرهم گذا ر ِ..سیــنه های داغداری

سالها لب..تشنه بودن...باامیـــدی از شکفتن

تشنه ایم ای روح باران....تا به قــلب ما بباری

ای گل نرگس شکوفا.نیمه ی شعبان شدی تو

مهـــــدیا رمــز شکفتن.. در بهـــــــــار لاله زاری

کی می آیی آفتـــــابا..در گل افشان ظهـــورت

کهکشانی از ســـــتاره....در نگــــاه ما بکـــاری.........سید محمدرضا هاشمی زا ده

بسم رب المهدیஜ

ஜ سكانس اول..................................پيشكشي به محضر حجة بن الحسن(عج) ஜ

ايام بگذرانم در انتظار مهدي 

قدر و دخان بخوانم در انتظار مهدي 


در بين هر مناجات با وعده ملاقات 

ساعات بگذرانم در انتظار مهدي 


جمعه به جمعه نالم ناله برد مجالم 

ياسين و ندبه خوانم در انتظار مهدي 

با سوره تبارك در اين مه مبارك 

همچون فرشتگانم در انتظار مهدي 


اي پيك هر شب من لبيك بر لب من 

اين است ارمغانم در انتظار مهدي 

ஜ سكانس دوم.............................................پيراهن يوسف و ابراهيم كجاست ؟ ஜ

مرحوم شيخ صدوق ، راوندى و بعضى ديگر از بزرگان

به نقل از مفضّل بن عمرو حكايت كند:

روزى در خدمت حضرت صادق آل محمّد صلوات اللّه عليهم اجمعين نشسته بودم ،

آن حضرت فرمود: آيا مى دانى پيراهن حضرت يوسف عليه السلام چه بود و كجاست ؟

عرض كردم : خير، نمى دانم ؛ شما بفرمائيد تا فرا بگيرم .

امام عليه السلام فرمود:

چون حضرت ابراهيم عليه السلام را خواستند داخل آتش بيندازند،

جبرئيل امين عليه السلام پيراهنى از لباس هاى بهشتى برايش آورد

و بر او پوشانيد و آتش در مقابلش سرد و بى اءثر شد.

و در آخرين روز حياتش آن را تحويل حضرت اسحاق عليه السلام داد

و او نيز پيراهن را بر حضرت يعقوب عليه السلام پوشانيد كه اندازه قامت او بود.

و هنگامى كه حضرت يوسف عليه السلام به دنيا آمد،

پدرش آن پيراهن را بر يوسف پوشانيد،

تا آن جائى كه همان پيراهن را توسّط برادرانش

براى پدر خود - كه نابينا گشته بود - فرستاد و او بينا گرديد

و اين همان پيراهن بهشتى بود.

عرض كردم : اكنون آن پيراهن كجاست و چه خواهد شد؟

فرمود: الا ن نزد اهلش مى باشد و در نهايت ،

تقديم مهدی آل محمّد صلوات اللّه عليه خواهد شد.

و هنگامى كه آن حضرت ظهور نمايد، آن پيراهن را بر تن مبارك خود مى نمايد

و تمام مؤ منين در شرق و غرب دنيا، هر كجا كه باشند

بوى خوش ‍ آن را استشمام خواهند كرد.

و او - يعنى ؛ امام زمان عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف -

در تمام امور وارث تمامى پيغمبران الهى مى باشد

منبع: إكمال الدّين : ص 327، ح 7،

ஜ سكانس سوم..........................................................................حدیث گرافیک ஜ

ஜ سكانس چهارم.............................................ظهور از پشت پرده با خصوصيّات ஜ

يكى از اصحاب امام حسن عسكرى عليه السلام

به نام يعقوب بن منقوش ‍حكايت كند:

روزى به منزل حضرت ابومحمّد، امام حسن عسكرى عليه السلام وارد شدم ،

حضرت داخل ايوان جلوى يكى از اتاق ها نشسته بود

و سمت راست امام عليه السلام پرده اى جلوى درب اتاق آويزان بود،

خدمت حضرت عرض كردم : ياابن رسول اللّه ! امام و صاحب ولايت بعد از شما كيست ؟

فرمود: پرده را بالا بزن ، تا متوجّه شوى !

همين كه پرده را بالا زدم ،

كودكى پنج ساله را در قيافه نوجوانى ده ساله با اين خصوصيات نمايان شد:

چهره سفيد و نورانى ، ابروانى كشيده و با فاصله ،

كفان دست درشت و غليظ، شانه هاى بزرگ و بافاصله

و در سمت راست گونه اش خالى سياه وجود داشت .

سپس آن كودك ، با وقار و هيبتى مخصوص

به طرف پدر بزرگوارش امام حسن عسكرى عليه السلام جلو آمد؛

و در بغل پدر، روى زانويش ‍ نشست .

بعد از آن امام عسكرى عليه السلام به من فرمود:

اى يعقوب ! اين كودك بعد از من امام و صاحب شماها خواهد بود.

همين كه سخن پدر تمام شد و او را معرّفى نمود،

از روى زانوى پدر برخاست و پدرش اظهار نمود:

اى عزيزم ! اى پسرم ! در حال حاضر داخل برو و مخفى باش تا آن هنگامى كه

خداوند متعال اراده كند.و چون آن حجّت خدا وارد اندرون منزل شد،

امام حسن عسكرى عليه السلام مرا مخاطب قرار داد و فرمود:

اى يعقوب ! اكنون بلند شو و داخل اتاق را خوب نظر كن كه چه مى بينى ؟

پس طبق فرمان امام عليه السلام بلند شدم

و هر چه به اطراف نگاه كردم كسى را نيافتم ؛

و متوجّه شدم كه حجّت خدا از چشم ها ناپديد و غايب شده است

منبع: إعلام الورى طبرسى : ج 2، ص 250

ஜ سكانس پنجم.............................................................................یادگار ماندگارஜ

یک لحظه از خدا غافل مباشید.غفلت از مبدا قدرت انسان را به هلاکت می رساند.

امام خمینی(ره)

وقتی با حضرت عزرائیل رفیق شوی غصه هایت کم میشود.

حاج اسماعیل دولابی

هر مرتبه از مراتب قرب را مقربی است که بالاترین آن ها نماز است.

آیت ا... بهجت

اگر از راه غیر خدا می خواهید ثروت بدست آورید فقیر خواهید شد.

آیت ا.. حق شناس

ஜ سكانس ششم.................................................یاعلی گفتیم وعشق آغاز شد ஜ

طبق رسم هر ساله که ختم صلواتی از میلاد اول امام عالم تا خاتم امامان داریم

(از13رجب تا نیمه شعبان)

امسال هم این رسم رو ادامه می دیم.

امیدوارم این طرح چون سال قبل مورد استقبال قرار بگیره.

نیت ختم صلوات هم سلامتی وتعجیل در ظهور ....

مثل همیشه میگم مهم نیست چندتا باشه مهم اینه خالص باشه...

پس یاعلی....

یاعلی گفتیم وعشق آغاز شد...

تا به حال ۲۲۳۴۰ صلوات تقبل شده است

ஜ سكانس هفتم........................................................ویژه نامه نیمه شعبان ஜ

ویژه نامه نیمه شعبان را در نشریه الکترونیکی ساعت صفر مطالعه فرمایید!

هزارو سیصد و هشتاد و هشت بار دگر

پرید پلک و کسی ضربه ای نزد بر در

و انتظار سکوتی که باز هم نشکست

حکایتی است که هر جمعه خوانده ایم از سر

دوباره هفته ی من هفت خوان تنهائی است

دوباره قصه ی تلخی که گشته ایم از بر

چقدر بین من و تو .... چقدر فاصله است

تو شرق نابی و ما مغربیم و مغرب تر

تو مثل ابر بهاری . بهار تشنه ی توست

حریق تشنگی اش را شبی ببار و ببر

نیامدی و بهار از کنار خانه گذشت

و قلب باغچه لرزید و غنچه شد پرپر

چه سال نوری دوری ست سال آمدنت

کجای این شب مسدود می رسم به سحر

اگر تو باز نیایی منم که می آیم

کران کران همه آفاق را به پای خطر

دوباره از که بپرسم؟ مرا شناخته اند

قناری قفس و فالگیر پشت گذر

چه قدر فال گرفتم برای آمدنت

خلاصه ی همه یک شعر بود: شعر سفر

سفر حکایت تلخی ست بی تو تلخ تر است

کجاست خانه ی دورت؟ مرا به خانه ببر........................

(به ادامه مطلب توجه کنید )

بر آمد خبری در راه است

سرخوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید...شاید

پرده از چهره گشاید...شاید

شاید

(کامل این شعر در ادامه مطلب)

اللهم عجل لولیک الفرج

از وبلاگ امید انتظار من

بسم رب المهدی(عج)

چشم من و وفای تو ای مه آشنای من

تیر بزن به قلب من جفای تو وفای من

سینه ز داغ عشق تو رفته به کوی بی نشان

داد از این غریبی و ناله ی بی نوای من

سوخته جان در طلبت ای نگه تو آرزو

در دل خونین من و سینه ی پر بلای من

شد دل بیمار من از دوری تو قرین تب

نه مکن خبر طبیب یار بود دوای من

بسر شود روز و شبم در آرزویت ای صنم

دگر نمانده روز و شب در برم ای صفای من

آه که آه دل من صدا نمانده در برش

آه که از صدای تو گرفته شد صدای من

سوخت وجود بی رمق ز داغ دوری عجبا

که آب هم نمی دهد دمی دگر شفای من

رانده ز خلق این جهان خانه خراب تو شدم

منزل تو دیده ی من دار حزین سرای من

از همه جای این جهان بریده ام ز عشق تو

هیچ نخواهم از جهان جز نگهت برای من

ناز مکن دگر برم ناز تو بس کشیده ام

بین که دگر نهیب هم به من زند خدای من

روم اگر ز عالمت به عالمی دگر زهی

که یادتر کنم تو را به عالم بقای من

بسم رب المهدي

از آسمان و از زمين به عشق تو گذشته ام

اي آسماني اي عزيز من به تو دل سپرده ام

كوچه به كوچه شهر را از پي تو دويده ام

در همه جاي اين ديار نام تو را شنيده ام

در آرزوي وصل تو از همه دل بريده ام

بلكه رسد نگاه تو بر دل داغديده ام

درد و غم زمانه را به جان و دل خريده ام

تا نرسد به تو غمي منجي جاودانه ام

ساحل چشمان تو را به آرزو نشسته ام

لاله سرخ عشق تو بر دل خود كشيده ام

شعر از وبلاگ  امید انتظار من

منبع : دریچه ای به باغ رباعی و دوبیتی

(شاعر سيد محمد رضا هاشمی زاده)

........رباعي.........

انتظار

هجر تو ز درد و داغ دلگيرم کرد

اندوه و غم زمان زمين گيرم کرد

گفتند که جــمعه مـــيرسي از کعبه

اين رفتن جمعه جمعه ها پيرم کرد

ـــــــــــــ

چشمان تو باز صحنه سازي کردند

در کشور دل چه ترکتــــازي کردند

با شيوه ي مرگ و زندگي با دل من

چشمان تو در دو نقش بازي کردند

ـــــــــــــ

دستي که چو شعله ها سراپايت کرد

لبريز زموج مــثل دريـــايـــت کرد

تو خرمن آتــــشــي که تنها از دور

بي دغـــدغه مي شود تماشايت کرد

ـــــــــــــ

ديشب به دلم نشستي اي ماه به شعر

درد و غم تو چکيد چون آه به شعر

امشب ز دو چشم خود تو راباريدم

در وسعت اشک و آه همراه به شعر

از گريه پُرم چو شاخ باران خورده

چون بغض شکسته داغ ياران خورده

چون عابر دلشکسته ي خاک آلود

در جاده ي زخمي سواران خورده

........دوبيتي.........

مرا چــشم تري چون رود دادنــد

دلي غمگيــــن و درد آلــود دادند

ره ورسم جهان اين بود از آغاز

به هر کس هر چه لايق بود دادند

ـــــــــــــ

دوبــيتي هاي در دفتر نشسته

دل تنگي است پشت در نشسته

دل من خرمني آتش گرفته است

که در حجمي زخاکستر نشسته

ـــــــــــــ

برو تا اين حــــوالي برنگردي

به اين آشفـــــته حالي بر نگردي

بگير اين دل ،دل زخمي کز اينجا

تو هم با دست خالي بر نگردي

ـــــــــــــ

من و تـو اتــفاقي ســـاده بوديم

پياده همســفر در جــــاده بوديم

دوبرگ تشنه ي خشکيده در باد

کــنــار دست آب افتـــاده بوديم