شکواي سبز

اقراء باسم ربک الذي خلق ؛ خلق الانسان من علق ؛ اقراء و ربک الاکرم الذي علم بالقلم ...

بخوان…

خدايت زماني تو را فرمان خواندن داد که سياهي جهالت و يأس بر آسمان قلب انسانيت سايه افکنده بود .

زماني تو را دعوت به خواندن کرد که شب ديجور براي فرار از سياهي خويش به دنبال روزني مي گشت .

زماني که شکواي سبز درختان و گلايه هاي زلال آبشار و اشک حسرت ابرهاي غم گرفته از نبودنت و در انتظار آمدنت غمگنانه ترين تسبيح را با خدا مي گفتند .

معشوق زماني تو را فرمان خواندن داد که معصومانه ترين فرياد انسان از پاهاي جستجوگر تاول زده اش قلب سخت ترين صخره ها را مي لرزاند .

انسان (( بلي )) گفته اي که پا به پاي پيامبران از آدم تا مسيح درس عبوديت خوانده بود فارغ از مرور مکرر کلاسهاي پيشين ؛ معلمي را جستجو مي کرد که عميقترين و ظريفترين نيازهاي هميشه اش را اغنا کند .

معبود زماني تو را دعوت به خواندن کرد که گوش دل تمامي محرومان تاريخ در انتظار شنيدن کلام تو لحظه مي شمرد .

وتو زماني لب به اجابت گشودي که فرشتگان را تاب نگريستن در جهلستان کفر زمين نبود .

معشوق لحظه اي تو را يافت و برگزيد که در جستجوي ظرفي به گنجايش بي نهايت ؛ گل تمامي آدميان را با محک علم لايتناهي خويش آزموده بود .و تو با خواندنت سرنوشت تاريخ را رقم مي زدي و کشتي جاودانه هدايت را بر زلال فطرت انسانهاي هميشه ؛ بادبادن مي کشيدي .

تو که با خواندنت شکوفه هاي اميد را بر شاخه درخت وجود مي نشاندي ؛ تو که با خواندنت عشق را جان دوباره مي بخشيدي .

تو که با خواندنت ايثار را توان ايستادن مي دادي .

تو که با خواندنت خورشيد هدايت را از ظلمت (( نه توي )) جهالت بيرون مي کشيدي .

تو که با خواندنت غبار کهنه از چهره دردآلوده مستضعفين جهان مي تکاندي و رمق در پاهايشان مي ريختي و غرور در نگاهشان و خنده بر لبانشان ؛ تو که با خواندنت مشيت بالغه خداوندي را پاسخي عارفانه مي گفتي .

طبيعي بود که تامل کني و بلرزي آنچنانکه ضربان قلب تو را فرشتگان آسمان بشنوند .

طبيعي بود که عرق پيشاني تو را بالهاي تواضع جبرئيل بروبد .

طبيعي بود که فلق ؛ سرخي آن لحظه چهره تو را به يادگار هميشه بگيرد چرا که تو تنها براي آن زمان و مکان نمي خواندي .

تو خواندي ؛ آنچنان رسا که خون در رگهاي منجمد محرومين تاريخ دواندي .

تو خواندي ؛ آنچنان شيوا که پشت خميده مستضعفان با جوهر کلام تو استقامت يافت .

تو خواندي ؛ آنچنان بلند که محکمترين ستونهاي ظلم در دورترين نقطه تاريخ از کلام تو لرزيد .

و تو آنچنان استوار خواندي که از وراي مظلوميت چهارده قرن اکنون ما کلام تو را از حلقوم فرزندت شنيديم .

و گوش به زبان و جان به آواي تو سپرديم .

آنچه ما را از خواب غفلت ديرينه برانگيخت ؛ آنچه گره در مشتهاي ما انداخت و آنها را گره کرد .

آنچه فرياد مظلوميت ما را به آسمان پاشيد .

آنچه رمق شکستن پايه هاي ظلم را در دستهاي ما انداخت .

همان کلام تو بود که از حنجره مبارک فرزندت طلوع کرد.

منبع:

خدا کند تو بيايي، سيد مهدي شجاعي