واقعا هفته عجیبی بود شهادت خانم فاطمه زهرا و رحلت عالم ربانی که تو یه روز بود و پس از اون همه عزاداری و تشیع بدن عالم، غروب دلگیر قم تو خونه باجناقم بودیم که حس کردم یه جسم سنگین و بزرگ افتاد رو پشت بام و خونه لرزید ولی لرزشش تموم نشد که ترسیدیم و به طرفه کوچه دویدیم خیلی وحشت انگیز بود.

سر کوچه تو یه خونه مجلس عزا برای خانم ها بود که دیدیم حاج آقا بیرون دوید و خانم ها هم دنبالش.

خونه مادرم اینا هم لوله هاشون ترکیده بود و اونا هم خیلی ترسیده بودند.

خونه پدر خانومم اینا هم روضه بود و اونجا هم همه خانم ها ترسیده بودند و تا چند ساعتی هنوز ترس تو دلشون بود.

شب حاج آقا تو هیئت گفت که شدتش مثل بم بود ولی خرابی نداشت که الحمدلله از برکت بی بی فاطمه معصومه (س) و علما بوده.

اون شب خیلی ها تو قم تو پارک و حیاط خونه ها خوابیدند.

نکته زلزله به هوش بودنه آدم و نزدیک دیدن مرگه که همیشه باید به یادمون باشه.

خدایا قیامت با ما چه میکنی.

ما با این همه گناه به آتش میبری یا مورد شفاعت ائمه قرار میگیریم.

اینا رو گفتم تا هم خودم هم بقیه مرگو همیشه تو یادمون داشته باشیم.

هیچ دانی از چه آید فاطمیه زلزله

چون زمین هم می کند با یاد زهرا هروله

سلام بر همه منتظران عاشق

این شعر قبلی (مرو زهراء (س)) با صدا بر روی این وبلاگ قرار دارد اگر خواستید بلند گوی خود را روشن کنید تا آنرا بشنوید

متن آن هم پیاده کرده و در اختیار محبین اهل بیت قرار دادم

منتظر عاشق

اللهم عجل لولیک الفرج

*** مرو زهرا مرو زهرا مرو زهرا مرو زهرا ***

خواستم خنده کنم ماتم طه نگذاشت

خواستم  گریه  کنم طعنه اعدا نگذاشت

خواستم داد  دل فاطمه  گیرم زعدو

حکمت و مصلحت خالق یکتا نگذاشت

*** مرو زهرا مرو زهرا مرو زهرا مرو زهرا ***

آن زمانی  که  در خانه  عدو آتش زد

خواستم   من  بروم   ام ابیها  نگذاشت

آن زمانی که گل و غنجه من پرپر  شد

خواستم  داد  زنم  ناله  اسماء  نگذاشت

جان دادن خود را پس ازغسل و دفن تو دیدم

با دست  خود  خشت لحد از  برای تو  چیدم

*** مرو زهرا مرو زهرا مرو زهرا مرو زهرا ***

دیدن   میخ    در   خانه    مرا  آتش  زد

خواستم جان بدهم زینب کبری نگذاشت

دست از غسل کشیدم که به من فرصت آن

صورت  نیلی  و آن سینه سینا نگذاشت

زهرای من خیزو ببین اشک غربت به چشمم

شد  همسرت  خانه  نشین   دگر از پا  نشستم

*** مرو زهرا مرو زهرا مرو زهرا مرو زهرا ***

دشمنم خواست مرا جانب مسجد  ببرد

تا نفس داشت در آن معرکه زهرا نگذاشت

آن زمانی که عدو فاطمه ام را می زد

چاره ای صبر به من غیر تماشا  نگذاشت

در بین آن  دیوار و در ای  فدایی  حیدر

دادی تو شش ماه  پسر بهر  یاری  حیدر

*** مرو زهرا مرو زهرا مرو زهرا مرو زهرا ***

سيل اشكم راه بينائي گرفت            بند بندم عطر زهرائي گرفت

عشق را از فاطمه آموختم              چشم بر دست كبودش دوختم

دست او صدها گره وا مي كند         دست او والله غوغا مي كند

دست او مشكل گشاي عالم است     روي آن جاي لبان خاتم است

دست او دنياي احسان و صفاست    دست او مشكل گشاي مرتضي است

حيف شد آن دست را دشمن شكست با غلاف تيغ اهريمن شكست

گويمت از قصه شهر نبي               از شرار آتش و بيت علي

درد بود و آتش و افسردگي             ياس بود و سيلي و پژمردگي

آه بود و ناله و بغض گلو               پهلوئي بود و لگدهاي عدو

در ميان كوچه آن دنيا پرست          راه را بر مادر سادات بست

گويمت سر بسته در آن كوچه ها     فاطمه گم كرد راه خانه را

آه اي مجنون زبان در كام گير        لب فرو بند و كمي آرام گير

سلام بر همه منتظران عاشق

گفتم که این وبلاگو درست کردم که توش دست نوشته های خودمو بنویسم ولی تا حالا کمتر این کارو کردم ولی این دو دفعه آخری که قم رفتم احساسم رو روی کاغذ آوردم و اون دفعه ای رو هنوز ویرایش نکردم ولی این دفعه می نویسم.

تو راه جمکران بودیم و از زیر گذر اون که رد شدیم گنبد مسجد رو دیدم و یاد کلیپ مرحوم آقاسی افتادم (که این پل و زیرگذر تو اون کلیپ نشون داده شده) و بی اختیار گفتم شاید این جمعه بیاید شاید ....

از تاکسی که پیاده شدم انگار دلم می خواست هی دور مسجد بگردم و پشت سر هم آقا رو صدا بزنم. خیلی وقت بود توفیق پیدا نکرده بودم جمکران برم، این دفعه هم به نظرم لطف خانم فاطمه (س) که مارو اونجا برده بود که به آقامون تسلیت بگیم و هم درد مولی باشیم.

از در که رد شدیم صدای روضه بی بی به گوشم رسید و دلم گرفت و یکمی هم بغض کردم.جلوی مسجد رو به قبله فرش پهن بود و قبل از ورود نشستم و کمی برای خانوم اشک ریختم، انگار دست خودم نبود.

یاد نو جونی خودم افتادم که با مدرسه هر هفته میومدیم، هنوز جانمازی که بهمون داده بودن و باهاش نماز می خوندیم دارم و تقریبا هر روز باهاش نماز می خونم. اون موقع ها دل پاک بی گناهی داشتیم. واقعا دوران نوجوانی دل پاک و با صفا و ساده ای داشتیم، راست میگن هنوز گناه نکردی و پاکی ولی حالا چی !!! هر روز گناه و بدی و زشتی، شیطان همراه همیشگیم شده ول کنمون نیست.

از در مسجد که تو رفتم مثل روز های مدرسه رفتم جلو، همون جای قدیمی مسجد. یادمه قدیما قسمت جلوی مسجد یکمی گود تر بود و بزرگتر ها میگفتن اصل مسجد این جا بوده. مثل همیشه همون جای خاص رفتم و کمی نشستم. بازم یاد مدرسه افتادم و نماز هایی که با بقیه می خوندیم. یادش بخیر. (این هفته خیلی از مدرسه یاد کردم) دلم می خواست دوباره کوچیک بشم ولی چه کنیم که بزرگ شدیم و این همه گناه های جور وا جور که اگه بقیه بدونن ازم فرار می کنند.

دور برم و نگاه کردم تا اون خدام پیری که همیشه می دیدمش پیداش کنم ولی نبود اسمش رو هم نمی دونستم. خیلی حرف تو ذهنم اومد که بگم ولی بهتر بود نمازو شروع کنم.

الله اکبر....

موقعی که نمازم تموم شد انگار آبی روی آتیش دلم ریخته باشن، آروم شدم، به قول حاج آقا پناهیان وقتی آقا شما رو به مجلسی دعوت میکنه (که منظور بیشتر دعای ندبه بود) بعد از دعا یه مسرت خاصی دارید انگار آقا به شما نظر کرده و روحتون آروم شده.

خواستم برم ولی دلم نیومد ولی باید دل کند و رفت. به قول مولا علی (ع) که فرمودند:

« بگذارید و بگذرید، ببینید، دل مبندید، چشم بیاندازید، دل مبازید، که دیر یا زود باید گذاشت و گذشت»

هنوزم باورم نشده که این روز رو به این خوبی شروع کرده باشم.

اومدن، روضه، گریه، نماز، ...

اللهم عجل لولیک الفرج

كتاب بسته بماند، اگر نيايي تو                       رسول خسته بماند اگر نيايي تو

در مقدس آن خانه اي كه مي داني                بلي! شكسته بماند اگر نيايي تو

عمريست كه از حضور او جامانديم                  در غربت سرد خويش تنها مانديم

او منتظر است تا كه ما برگرديم                       ماييم كه در غيبت كبرا مانديم

يكي از جمعه ها جان خواهد آمد                    به درد عشق، درمان خواهد آمد

غبار از خانه هاي دل بگيريد                            كه بر اين خانه مهمان خواهد آمد

حضرت حیدر به نام فاطمه حساس بود

خلقت از روز ازل مدیون عطریاس بود

ای که ره بستی میان کوچه ها برفاطمه

گردنت را میشکست آنجا اگر عباس بود

چادرت مادر چرا خاکی  شده

پنجه بر روی تو حکاکی شده

ما بی خیال سیلی مادر نمی شویم

هرگز جدا ز دامن حیدر نمی شویم

باما مگوکه شیعه و سنی برادرند

ما با زنا زاده برادر نمی شوی